Had ik maar beter opgelet

In mijn jeugd, in de jaren zestig en zeventig, liep ik door Rotterdam. Mij niet realiserende welk een rijkdom aan licht er op mijn ogen viel. Echt opletten, om me heen kijken, waarderen in wat voor een mooi decor ik liep, dat deed ik niet. Ik leefde mijn leven, was kind en genoot met volle teugen. Hoewel, op dat moment realiseerde ik me zelfs dat niet. Ik was een kind hoe kon ik weten, dat dit voorgoed voorbij zou gaan?

Mijn eerste eigen fototoestel lag pas op me te wachten in de jaren tachtig. Al het moois wat om me heen was had een praktische functie, ik navigeerde, wist precies bij welk gebouw ik rechtsaf moest om thuis te komen na een middagje spelen met vriendjes. Foto’s maken van al dat moois om me heen, nou nee, ik fotografeerde van alles, maar niet dat.

Nu ben ik ouder en nu heb ik spijt. Waarom interesseerde het me toen allemaal niet? Waarom heb ik niet gewoon ook wat straten en gebouwen op de foto gezet die er nu niet meer zijn? Ik zou een moord doen voor een herkansing, want nu heb ik wel eens de neiging om bij een oude foto van Rotterdam op de pijltjes van mijn toetsenbord te drukken. Net als bij Google Streetview wil ik dan om me heen kijken of er nog meer moois te zien is.

Rotterdam verandert in een rap tempo en het lijkt wel of het allemaal steeds vlugger gaat. Op de Facebookpagina van 010web merk je de nostalgische heimwee die plaatjes van vroeger oproepen, maar misschien ook een gevoel van gewoon nog één keertje dat plekje zien waar je vroeger als klein kind speelde, nog één keer de straat in zijn volle glorie van toen zien waar je elke dag doorheen liep om op school te komen.

Foto’s van vroeger zijn niet onuitputtelijk. Helaas! Vroeger komt, tot mijn grote spijt dus, nooit meer terug om er toch maar eens een mooie foto van te maken. Daarom de oproep: Wie heeft er nog foto’s liggen die hij of zij met mede-(oud-)Rotterdammers wil delen?

Spit eens je oude albums uit en kijk of je slimmer was dan ik en of je wel foto’s gemaakt hebt van je omgeving. Je kunt ze plaatsen in onze Facebookgroep.

Het Lijnbaancentrum

Het was begin jaren zeventig. Samen met een vriendje begon ik de buitenwereld te ontdekken. Stonden de jaren zestig voor ons nog in het teken van in de straat moeten blijven en binnenkomen als de lantaarns uitgingen, in de jaren zeventig mochten we iets verder uitvliegen.

Een handig hulpmiddel daarbij was de dagkaart van de RET. Dat was een handig hulpmiddel om niet alleen de straat uit te kunnen, maar zelfs de wijk (in mijn geval wijk 11, het Oude Noorden) uit te kunnen. Met de dagkaart kon je een hele dag reizen door heel Rotterdam, zones waren er nog niet, voor een vast bedrag. Wat dat bedrag precies was dat weet ik niet meer, maar het zou me niets verbazen als het maar 2,50 was. Twee GULDEN vijftig natuurlijk, wat nu neer zou komen op iets meer dan een hele Euro.

Met de tram naar de stad, dat deden we al. De dagkaart gebruikten we om verder te kunnen. Met de Metro natuurlijk, want daar zaten we bijna nooit in. Laat staan dat we daar zonder volwassen begeleiding in zaten. Met de dagkaart kon het en deden we het. In de vakanties werden onze dagkaarten gesponsord door onze ouders, dus buiten minimale inspanning kostte het ons helemaal niets.

De dagkaartreizen werden steevast afgesloten met een bezoek aan het Lijnbaancentrum. Moe van het naar het verre Zuid reizen, het rondlopen en van het van tram op bus en van bus op tram springen keken we onze ogen uit in die tentoonstellingsruimte naast warenhuis Ter Meulen. Vraag me niet wat er nou precies allemaal tentoongesteld werd, maar in mijn herinnering was het een wereld op zich. Schilderijen, tekeningen, poppen, kunstopstellingen, maquettes, video en noem maar op, alles was te zien in ‘ons’ museum. Vaak was de toegang gratis en dat was nou ook toevallig het bedrag dat we ons konden veroorloven.

Zo heb ik nog ergens een Polaroid foto met een TV erop, waarop ik zelf zit terwijl ik in het juiste decor het NOS-journaal presenteer. Niet echt natuurlijk, ze hadden dat decor nagebouwd en als je er ging zitten werd er een foto gemaakt die je gelijk kon meenemen. MAGIE! Vonden wij.

Nadien waren onze/mijn uitstapjes nooit meer zo spannend als een dagkaartendag, met als afsluiting het Lijnbaancentrum.

Het Lijnbaancentrum (1970 – 1984), onder leiding van hoofd Tentoonstellingen Felix Valk, was een expositieruimte van de Rotterdamse Kunststichting (RKS) in het centrum van Rotterdam. Hier werden uiteenlopende tentoonstellingen gepresenteerd over kunst, beeld- en massacultuur, met het doel een groot en vooral divers publiek aan te spreken. Bewegend beeld werd daarvoor als een onmisbaar middel gezien; daarom werd het Lijnbaancentrum bij zijn oprichting voorzien van een speciale studio, met moderne videoapparatuur voor het opnemen en bewerken van zowel zwart-wit als de net opkomende kleurenvideo. (bron: Witte de With Center for Contemporary Art, www.wdw.nl)

Voor Opa Briggeman

Deze website heb ik opgedragen aan mijn opa, Kees Briggeman, op Katendrecht geboren, opgegroeid in Rockanje en later weer in Rotterdam komen wonen, waar hij een Rotterdammer was in hart en nieren. In april 1911 is hij geboren, in 2001 is hij helaas overleden. Hij werd 89 jaar en kon daarmee de medische wetenschap uitlachen. In de jaren zestig werd hem namelijk voorspeld dat hij niet veel ouder zou worden dan een jaartje of zestig. Hij had het aan zijn longen. Lees verder